مجتبی نارنج پور-روزنامه نگار| شورای اسلامی شهر با مدیریت جامع شهری می‌تواند در همه لایه‌های مدیریتی شهر حضوری فعال داشته باشد، شورای توانمند در همه امور حضور و حرفی برای گفتن دارد، این در صورتی که اعضای شورای اسلامی شهر تخصص لازم را برای امور محوله داشته باشند و در این صورت می‌توانند با استقلال رای و توجه به امور و منابع موجود برای برون رفت از مشکلات طرح و برنامه داشته باشند.

شورای ناآکارامد بازیچه دست کارشناسان است، شورایی که نه تخصص در امور داشته باشد، نه توانایی تحلیل صحیح از شرایط و نه حرفی برای گفتن دارد این امر باعث می‌شود که به دلیل ناتوانی تنها به گفته های دیگران اعتماد کند و عملا ماشین امضای لوایح ارسالی شود.

شورای شهری که تخصص محور نباشد ناکارآمدی را تصویب می‌کند، ناتوانی در نظارت را ابلاغ و بی‌رمقی در امور تخصصی و کارشناسی را در شهرداری تزریق می‌کند، چنین شورایی عامل فرار اهل فن و کارشناسان و باتجربگان است.

وضع موجود در سطح شهر شوشتر را بهتر است قدری موشکافانه‌تر به بررسی نبشینیم، شهری که در بازه زمانی چهار ساله دور پنجم اتفاقات جالبی را تجربه کرده است سه انتخاب شهردار که بسیار جالب توجه بوده و نیازمند بررسی است.

سوالاتی مطرح است، چگونه فلسفی زاده شهردار شوشتر شد؟ چگونه هفت رای کسب کرد و پس از یکسال از انتصاب بار دیگر استعفایش هفت رای کسب کرد، حال چگونه شیربیگی شهردار شوشتر شد؟ گزینه مقابل شیربیگی یعنی محمودرضا شیرازی با طرفند چه کسی از گزینه ها حذف شد؟ چرا مطرح کنندگان باب‌المراد به یکباره به شیربیگی رای دادند؟ شیرازی چرا نباید شهردار شوشتر می‌شد؟

این ها همه سئوالاتی است که نیازمند توضیح اعضای شورای اسلامی شهر است، توضیحاتی که مانند بسیاری از علامت سوالات هنوز مطرح نشده است و هنوز مجال موشکافی پیدا نکرده است.

سئوالات بی پاسخ در زمینه شورای اسلامی شهر بسیار زیاد است، بی شک ارائه پاسخ به این سئوالات می تواند چراغ راهی برای انتخاب صحیح در ۲۸ خرداد ماه باشد، این بار لازم است با نیم نگاهی به گذشته شورای اسلامی شهر با نقد آنچه سپری شده است و برای تحولاتی که هنوز در راه است دست به اقدام و بررسی زد تا شاید «آرام‌سایشگاه» ایجاد شده در سایه حافظه تاریخی کوتاه مدت جامعه پیرامون متلاطم شده و برای اتخاذ تصمیمی صحیح آرایش صحیح به خود گیرد.