شوشترخبر| در شهرهای زنده، رویدادها جشن‌اند؛ در شهرهای بی‌تدبیر، رویدادها می‌شوند مکیدنِ آرامِ جانِ اقتصاد. آنچه این روزها در شوشتر با عنوان «نمایشگاه شب یلدا» در حال وقوع است، متأسفانه بیش از آنکه شبیه یک رویداد فرهنگی یا اقتصادی باشد، شبیه یک خط لوله است؛ خط لوله‌ای که پول شهر را از جیب مردم شوشتر خارج می‌کند و به حساب شهرهای دیگر می‌ریزد.

نمایشگاهی ده‌روزه، با پیمانکاری خارج از شوشتر و با غرفه‌دارانی که بسیاری از آن‌ها هیچ نسبتی با این شهر ندارند؛ در شهری که اقتصادش به مغازه‌ها، فروشگاه‌ها و کسب‌وکارهای خرد وابسته است. مغازه‌هایی که تمام امیدشان به همین مناسبت‌ها، همین شب‌های خاص و همین رویدادهاست تا بتوانند چراغ خود را روشن نگه دارند. حالا همان مناسبت به ابزاری تبدیل شده برای ضربه زدن مستقیم به آن‌ها.

اما مسئله فقط «حضور غیر بومی‌ها» نیست. مسئله عمیق‌تر و نگران‌کننده‌تر است. نبودِ هرگونه نظارت مؤثر بر کیفیت کالاها، اصالت محصولات، شیوه قیمت‌گذاری و حتی رعایت حداقل‌های صنفی، نمایشگاه را به یک بازار بی‌در و پیکر تبدیل کرده است؛ بازاری که نه از حقوق مصرف‌کننده دفاع می‌کند و نه از حقوق کاسب محلی. فروشنده می‌آید، می‌فروشد، پول را می‌برد و می‌رود؛ بدون اینکه مسئولیتی در قبال اعتماد عمومی، اعتبار بازار شهر، یا اقتصاد محلی داشته باشد.

در چنین شرایطی، این سؤال به‌حق برای مردم و کسبه پیش می‌آید:
وقتی قرار است پول شوشتر خرج شود، چرا نباید در شوشتر بچرخد؟
وقتی مجوز صادر می‌شود، منافع چه کسانی در اولویت بوده است؟
و مهم‌تر از همه، نقش نهادهایی که باید حافظ چرخه‌ی سالم اقتصاد شهر باشند، دقیقاً چیست؟

اقتصاد یک شهر مثل بدن انسان است؛ پول، خون آن است. هر تصمیمی که باعث شود این خون به‌جای گردش در اندام‌های شهر، از بدن خارج شود، در ظاهر شاید سریع و ساده باشد، اما در باطن بیماری می‌آورد. خیابان‌هایی که باید شلوغ شوند، ساکت می‌مانند؛ مغازه‌هایی که منتظر یلدا بوده‌اند، با انبار پر و دخل خالی شب را به صبح می‌رسانند؛ و اعتماد کاسب به آینده، ذره‌ذره فرسوده می‌شود.

بدتر از همه این است که این روند، اگر عادی شود، به یک الگوی خطرناک تبدیل می‌شود: هر مناسبت، هر جشن، هر رویداد، فرصتی برای ورود افراد غیرمسئول و خروج سرمایه‌ی محلی. در چنین الگویی، دیگر کسی انگیزه‌ای برای سرمایه‌گذاری بلندمدت در شهر نخواهد داشت. چرا باید کسی مغازه‌ای را سرپا نگه دارد، مالیات بدهد، اشتغال ایجاد کند و قواعد را رعایت کند، وقتی در چند روز خاص، بازار به‌طور رسمی و با مجوز، از دستش خارج می‌شود؟

این نوشته نه برای نفی برگزاری نمایشگاه است و نه مخالفت با رویداد. اتفاقاً شوشتر بیش از هر زمان به رویداد نیاز دارد. اما رویدادی که «تقویت‌کننده» باشد، نه «تخریب‌کننده». رویدادی که نخست به کاسب شوشتری فکر کند، به تولیدکننده محلی، به فروشنده‌ای که تمام سال در همین شهر مانده و هزینه داده است. رویدادی که کیفیت را قربانی سرعت و سود کوتاه‌مدت نکند و شأن شهر را پایین نیاورد.

مسئولان باید بدانند:
بی‌تدبیری در اقتصاد محلی، آرام و بی‌صدا انتقام می‌گیرد. نه با فریاد، نه با اعتراض لحظه‌ای؛ بلکه با تعطیل شدن مغازه‌ها، با ناامیدی جوان‌ها، با خالی شدن شهر از سرمایه و انگیزه. آن روز، دیگر هیچ نمایشگاهی نمی‌تواند این زخم را بپوشاند.

یلدا شب بلند سال است، اما نباید بهانه‌ای شود برای بلندتر شدن سایه‌ی بی‌عملی و تصمیم‌های اشتباه. اگر قرار است شمعی روشن شود، باید در خانه‌ی شوشتر بسوزد؛ نه اینکه نفتش از این شهر تأمین شود و روشنایی‌اش جای دیگری دیده شود.